Ik ben altijd op zoek naar de essentie achter liefde en ga je deelgenoot maken van mijn gedachten. Liefde heeft vele betekenissen…
Als ik meer wil weten over een onderwerp ga ik naar wikipedia. Liefde betekent daar: “een diepe genegenheid voor, toewijding voor een ander, soms ook een dier, zaak of voorwerp”. En de christelijke traditie gaat uit van een schenkende houding, een Agape, gericht op de behoefte van een ander. Nog ruimer gesteld: onvoorwaardelijke liefde, Metta genaamd. De volledige aandacht voor de ander. Het is het soort liefde, dat de ander de volledige ruimte geeft om zichzelf te kunnen zijn. Zonder voorwaarden en met de nadruk op de gevende liefde. Dat vind ik pas bijzonder, kan ik dat?
Mijn eerste bewuste ervaring met liefde was in mijn 13e jaar. Een zomerliefde die ontstond in het zwembad van Amersfoort. Vlinders in mijn buik, van iedere dag genieten als je opstond. Nu kon mij niets meer gebeuren. Zij leerde mij zoenen. Ik had niets meer nodig dacht ik, maar moest wel oppassen dat mijn 1e jaar op de HBS er niet onder ging lijden. Wat liefde kennelijk toen al met mij kon doen, dit zou eeuwig duren dacht ik. Na een paar maanden werd ik ingeruild, zo onvoorwaardelijk was dat kennelijk niet. Ik wist nu wel wat liefde was, en ook hoe het mij kon emotioneren, met ups en downs. Liefde kan dus blij, en verdrietig maken.
Wat ik van mijzelf weet is, dat ik door de jaren heen gericht ben geweest op helpen. Mijn werk heeft altijd in de context gezeten van een hulpvraag van een mens of organisatie. Het begon met de opleiding B-Verpleegkundige, de psychiatrie, daarna Bedrijfsmaatschappelijk werk, Organisatie adviseur, Managementtrainer, Raadgever, Strategieadviseur, Manager. Mijn context was en is dus altijd een vraag, en vaak met een diepere laag eronder: “Help mij mijn leven te leiden, en soms: hoe moet ik mijzelf, mijn medewerkers en het bedrijf leiden”. Dat was in de psychiatrie al zo en nu bij mijn laatste klant ook. Het gaat om hulp willen geven, als persoonlijke drijfveer van mijzelf. Is dat liefde geven? En hoe onvoorwaardelijk is dat dan? Dit brengt mij op de onvoorwaardelijkheid van liefde, volgens mij een opdracht van God aan ons om liefde in de wereld te zetten in vele vormen. Kan ik, kan jij dat onvoorwaardelijk? Dat lijkt niet moeilijk, maar kun je dat onvoorwaardelijk? Onbewust stel je voorwaarden aan liefde geven. Mensen hebben wederkerige verwachtingen in geven en ontvangen. Ik weet, dat ik veel liefde kan geven en te geven heb. Of ik dat allemaal onvoorwaardelijk kan is voor mij een leerproces.
Mijn zoektocht naar de essentie van liefde, gevend en ontvangend is niet ten einde. Het zal mij bezig blijven houden. Wat ik wil, is dat God mij daarbij leert, en leidt, want ik weet dat God onvoorwaardelijk van ons houdt. Hij heeft zijn enige Zoon gegeven aan ons, uit liefde voor ons, en voor het vergeven van onze zonden. Dat is liefde, onvoorwaardelijke liefde zou ik willen zeggen. Ik heb nog een hoop te leren, maar ik zie ook Perspectief.
En jij?
Frans Bouman